طرح بحث وگفتگوی دعا در حلقه صالحین

گوش به دعاى مادر

در آن شب , همه اش به کلمات مادرش - که در گوشه اى از اطاق رو به طرف قبله کرده بود - گوش مى داد . رکوع و سجود و قیام و قعود مادر را در آن شب , که شب جمعه بود , تحت نظر داشت . با اینکه هنوز کودک بود , مراقب بود ببیند مادرش که این همه درباره مردان و زنان مسلمان دعاى خیر مى کند , و یک یک را نام مى برد و از خداى بزرگ براى هر یک از آنها سعادت و رحمت و خیر و برکت مى خواهد , براى شخص خود از خداوند چه چیزى مسألت مى کند ؟ .

شب صبح شد و به عبادت و دعا درباره دیگران گذشت . و امام حسن , حتى یک کلمه نشنید که مادرش براى خود دعا کند . صبح به مادر گفت مادر جان ! چرا من هر چه گوش کردم , تو درباره دیگران دعاى خیر کردى و درباره خودت یک کلمه دعا نکردى ؟  

مادر مهربان جواب داد : (( پسر عزیزم ! اول همسایه , بعد خانه خود ))

اهمیت و ارزش دعا آنقدر اهمیت داره که آیه قرآن در سوره

الا بذکر الله تطمئن القلوب   هان که دل ها با نام خدا آرام گیرد

دعا آدابی دارد و در بستر اول دعا حمد و ستایش است در نماز سوره حمد  به نام ستایش و ارزش فاتحه الکتاب و ارزشی  این سوره همان بس که پیامبر می فرماید اگر هفت بار بر مرده ه ای قرائت شود و زنده شود عجیب نخواهد بود  این سوره با ستایش آغاز می شود  الحمد و لله  رب العالمین و در خاتمه هم به دعا اهدنا صرط المستقیم


در متن آغازین گلستان سعدی است که :

منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قرب است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می رود ممد حیات است و چون برمی آید مفرح ذاتس در هر نفس دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب.
از دست و زبان که برآید                کز عهده شکرش به درآید
اعملوا آل داوود شکرا" و قلیل من عبادی الشکور
بنده همان به که ز تقصیر خویش          عذر به درگاه خدا آورد
ورنه سزاوار خداوندیش                           کس نتواند که بجا آورد



جواب شکر و سپاس معرفتی است و اگر معرفت نباشد زبان کافی نیست سپاس معرفت است شناخت است وقتی که شما بشناسی نعمت را و بدانی که این نعمت است و از یک منبع لایتناهی می رسد همان شناختن خودش شکر است و آنوقت  در عمل هم شکر می کند اما اگر نشناسی چه شکری است نشناختن که شکر ندارد یا اگر هم بگوید لغلغه زبان است،شکر شناخت است
عارف بیدار دل که آوازۀ عارف زاهدی را شنید و خدمت او رسید و گفت نشانه قرب چیست؟ چون شکر را نشانه قرب می دانست و اینجا یک ارتباطی بین شکر و قرب می دانست گفت اگر خدا چیزی بدهد شکر می کنیم و اگر ندهد صبر می کنیم

گفت که این اصلا" در ساحت بندگی نیست گفت پس نشان بندگی چیست؟ گفت اگر بدهد می بخشیم و اگر ندهد شکر می کنیم
این دیگر شکر خیلی بالاست و این هم معرفت است البته معرفت به اینکه من چیزی ندارم و هرچه هست از اوست و خود نیستم و اصلا" خود من از اوست و خود نیستم و اصلا" خود من از اوست و اگر به اینجا برسد اگر ندهد و یا احساس کند که حالا چیزی ندارد باز هم شکر می کند هستی که دارد برای خود شکر کردن هم باید شکر کرد شکر غیرمتناهی است من از این بابت که می توانم شکر کنم خودش شکر کردن دارد باز این شکر کردن هم شکر دارد و باید غیرمتناهی شکر کرد.هرنفسی که فرو می رود ممد حیات است و چون برمی آید مفرح ذات است پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و برهر نعمتی شکری واجب است چقدر قدرت بیان شیخ ازل است ما نفس را یک نفس می دانیم و بقای حیات دنیوی ما به نفس است و به همین نفس ما زنده ایم و آنوقت این نفس هم خرجی ندارد و این هواست که در عالم است و سعدی نفس را که یک امر بدنی است و در واقع فیزیولوژیکی است که انسان به طبع دارد نفس می کشد و به حسب طبیعت هر موجود زنده ای دارد تنفس می کند،تجزیه می کند نفس را و این نفس یک هوایی است که از ریه خارج می شود و یک هوایی تازه ای است که از ریه خارج می شود اکسیژن را وارد می کند و گاز کربنیک را خارج می کند یک عمل است با یک تنفس که یک عمل واحد است دوتا خصلت شیخ در آن می بیند چون فرومی رود ممد حیات است امتداد حیات من برای این است که هوا وارد ریه من می شود و اگر اکسیژن به ریه من نمی رسید امتداد حیات نداشتم. ممد حیات یعنی حیات من بقا پیدا می کند و حیات من ادامه پیدا می کند اگر اکسیژن به ریه من وارد نمی شد ادامه نداشت حیات من و چون برمی آید مفرح ذات و چون همان گازکربنیک خارج می شود مفرح است پس در یک نفس کشیدن دوتا نعمت موجود است یعنی امتداد حیات و فرح ذاتی که آدم بهش دست می دهد با آن نفس کشیدن آن خفقان از او می رود و اگر کسی نفس نکشد سختش می شود و شیخ در یک نفس کشیدن که عمل واحد است شیخ دو نعمت می بیند و اگر آگاه باشیم این هر دو نعمت است آن وقت در هر نعمتی شکری واجب است حالا ببینید که چقدر ما باید شاکر باشیم
اعملوا آل داوود شکرا" وقلیل من عبادی الشکور، اتفاقا" همین جاست می خواهد بگوید این شکری که برای ما لازم است ما توانایی اش را نداریم کمتر کسی هست،قلیل من عبادی الشکور یعنی از حتی بندگان ما قلیلند کلا" که خیلی ها شکر نمی کنند تازه آنهایی که زبان شکر دارند و از عهده شکر برمی آیند بسیار کم هستند این شکر به میزان معرفت انسان بستگی دارد و اولیاء شاکرند و واقعا" دیگران که به آن مقام معرفت نرسیده اند یا شاکر نیستند یا شکرشان کافی نیست


                   
که از دست و زبان که برآید                    که از عهده شکرش به در آید
و ضمنا" می گوید که این دست و زبان معرفتی است و دست عملی می خواهد می خواهد بگوید هم شکر با معرفت و ادراک و زبان است و هم با عمل و حالا  شکر با عمل یعنی چه؟ یعنی به مقتضای دستورات او عمل کردن یعنی دست دهنده داشته باشم و به مقتضای دستورات او عمل کنم و با زبانم شکر کنم یعنی آگاه باشم یعنی شکر هم زبانی است هم دستی است و هم پایی و هر عضوی شکر خودش را دارد
نتیجه سخن  شکر هم باعث ازدیاد نعمتهای مادی و معنوی می شود و هم باعث تعالی معرفت می شود و همین یک نفس که می رود و می آید به اسم محی خداوند معرفت پیدا کرد و کسی که معرفت پیدا کرد دیگر شکر بر او واجب می شود مثل اولیاءالله دیگر در هر نعمتی شکری واجب می شود و دیگر مستحب نیست و اگر شکر نکند واقعا" دیگر ظلم کرده
وهیچ فایده ای خدا نمی برد و همه اش به نفع ماست. عطار می فرماید:


                   
هر که او یابد در این کو خانه ای                هردمش واجب بود شکرانه اش
                          
آنکه او بویی نبرد از این حدیث                  هر بن مویش بود بتخانه ای

خواجه عبدالله انصاری این عارف بزرگ هم دعایی دارد :

الهی به دادهایت ، ندادهایت و گرفته هایت شکر که در دادهایت نعمت در ندادهایت حکمت و در گرفته هایت آزمایش و امتحان است .   کسب معرفت و شناخت یا بصیرت هم در هر فرد  با سواد و بی سوادی می تواند متبلور شود و با نشان های رفتاری و زبانی بروز پیدا کند .

داستان نیایش و  دعای چوپان با معبود خود و برخورد حضرت موسی را شنیده اید

دید موسی یک شبانی را براه                               کو همی‌گفت ای گزیننده اله

تو کجایی تا شوم من چاکرت                               چارقت دوزم کنم شانه سرت

جامه‌ات شویم شپشهاات کشم                             شیر پیشت آورم ای محتشم

دستکت بوسم بمالم پایکت                                    وقت خواب آید بروبم جایکت

ای فدای تو همه بزهای من                                  ای بیادت هیهی و هیهای من

این نمط بیهوده می‌گفت آن شبان                       گفت موسی با کی است این ای فلان

گفت با آنکس که ما را آفرید                              این زمین و چرخ ازو آمد پدید

گفت موسی های بس مدبر شدی                         خود مسلمان ناشده کافر شدی

این چه ژاژست این چه کفرست و فشار               پنبه‌ای اندر دهان خود فشار

گند کفر تو جهان را گنده کرد                                کفر تو دیبای دین را ژنده کرد

گر نبندی زین سخن تو حلق را                             آتشی آید بسوزد خلق را

دوستی بی‌خرد خود دشمنیست                           حق تعالی زین چنین خدمت غنیست

گفت ای موسی دهانم دوختی                                 وز پشیمانی تو جانم سوختی

جامه را بدرید و آهی کرد تفت                                سر نهاد اندر بیابانی و رفت

وحی آمد سوی موسی از خدا                                بنده ی ما را زما کردی جدا ؟!

 تو برای وصل کردن آمدی                                   نی برای فصل کردن آمدی  

هر کسی را سیرتی بنهاده ایم                            هر کسی را اصطلاحی داده ایم

در حق او نور و در حق تو نار                            در حق او ورد و در حق تو خار

  ما برون را ننگریم و قال را                               ما درون را بنگریم و حال را

چون که موسی این عتاب از حق شنید             در بیابان در پی چوپان دوید

عاقبت دریافت او را و بدید                             گفت مژده ده که دستوری رسید

 هیچ آدابی و ترتیبی مجو                            هر چه می خواهد دل تنگت بگو

 یک شبی مجنون نمازش را شکست                        بی وضو در کوچه لیلا نشست

 عشق آن شب مست مستش کرده بود                         فارغ از جام الستش کرده بود

 سجده ای زد بر لب درگاه او                                   پر ز لیلا شد دل پر آه او

 گفت یا رب از چه خوارم کرده ای                           بر صلیب عشق دارم کرده ای

 جام لیلا را به دستم داده ای                                   وندر این بازی شکستم داده ای

 نشتر عشقش به جانم می زنی                                 دردم از لیلاست آنم می زنی

 خسته ام زین عشق، دل خونم مکن                        من که مجنونم تو مجنونم مکن

 مرد این بازیچه دیگر نیستم                                    این تو و لیلای تو … من نیستم

 گفت: ای دیوانه لیلایت منم                                     در رگ پنهان و پیدایت منم

 سال ها با جور لیلا ساختی                                      من کنارت بودم و نشناختی

 عشق لیلا در دلت انداختم                                         صد قمار عشق یک جا باختم

 کردمت آوارهء صحرا نشد                                          گفتم عاقل می شوی اما نشد

 سوختم در حسرت یک یا ربت                                     غیر لیلا بر نیامد از لبت

 روز و شب او را صدا کردی ولی                                  دیدم امشب با منی گفتم بلی

مطمئن بودم به من سر میزنی                                        در حریم خانه ام در میزنی

 حال این لیلا که خوارت کرده بود                                         درس عشقش بیقرارت کرده بود

 مرد راهم باش تا شاهت کنم                                                   صد چو لیلا کشته در راهت کنم.

 

 

گاهی گمان نمی کنی ولی می شود... گاهی نمی شود که نمی شود!

گاهی هزار دوره دعا بی استجابت است...گاهی نگفته قرعه بنام تو می شود!

گاهی گدای گدایی  ،  و بخت یار نیست ...

گاهی تمام شهر گدای تو می شودتمام شهر گدای تو می شود

 

بسیاری می گویند  که ما زیاد دعا می خوانیم و ذکر فراوان می گوییم، اما نتیجه نمی گیریم

 خسته شده ایم و دیگر علاقه ای به ادامه ی دعا خواندن نداریم

 و برخی عزیزان می گویند که انگار خدا با ما قهر کرده است

یا بالعکس می گویند که ما با خدا قهر کرده ایم و مدتی است که حتی نماز هم نمی خوانیم زیرا او جواب ما را نمی دهد

می گویند که ختم های زیادی گرفته ایم و هیچ تغییری و هیچ تحول و بهبودی حاصل نکرده ایم.

 جان کلامشان و هدف شان این است که اگر یک دعایی دارید که 100 در 100 نتیجه می دهد و تضمینی هم باشد به ما معرفی کنید

این ها از جمله کسانی اند که  سراغ دعانویسان زیادی رفتیه اند  و پول های زیادی خرج کرده اند  بهتر نشده است که هیچ بلکه بدتر هم شده است.

 حقیقت امر این است که بسیار زیاد به این مسائل فکر می کردم که چرا عزیزان قهر می کنند و حق دارند بالأخره ده سال یا بیست سال شاید بیشتر خواسته هایی داشته است و حاجت خود را نگرفته است

 پس این قهر و دوری و جدائی بین بنده و خدایش حاصل می شود بهتر است از کلمه ی کدورت استفاده کنم زیرا این عزیزان همه دینداران و دین مداران خوبی هستند و خود را از خداوند جدا نمی دانند.

وقتی ناراحت می شویم، که چیزی خوب عمل نکرده است، وقتی از بی فایده بودن دعا ناراحتیم یعنی از نظرِ ما، خدا خوب عمل نکرده است یا دست کم به نفع ما عمل نکرده است و ابزار خوبی نبوده و این ابزار را کنار می گذارند و می خواهند ابزار دیگری را بیابند.

مثل اینکه این کلید این قفل را باز نمی کند و کلید یک ابزار است.

/ 2 نظر / 32 بازدید
خريد شارژ

پايدار باشيد. کارت شارژ خواستين در خدمتيم www.Mosaken.com [گل]

خريد شارژ

پايدار باشيد. کارت شارژ خواستين در خدمتيم www.Mosaken.com [گل]